داستان پری ناز خانم

پری ناز خانم

دومین داستانی که در همایش داستان خوانی برج میلاد خوانده شد. داستانی از مجموعه بهم پیوسته ذبیح

حتماً برایتان نوشته ام، نباید فراموش کرده باشید. همین یک ماه پیش بود که پری نازخانم را توی داستان «ذبیح» پیدا کردم: صفحه یازده آخرین پاکنویسش که مانده بود زیر باران شب قبل و کاملاً خیس شده بود. (ذبیح را تنها شما می توانستید جمع و جور بکنید که نشد)، پری ناز خانم اول خودش را خشکاند. همة نگرانی ام این بود که سرمابخورد. بعد با هم نشستیم و برگ های نم کشیده را با اتو خشک کردیم. من تازه از راه رسیده بودم و هنوز چمدانم را باز نکرده بودم. ( برای آمدن، از تنها مدخل داستان ذبیح استفاده کردم) چشمم که به پری ناز خانم افتاد، دیدم انصافاً ذبیح کم نگذاشته است؛ پری ناز خانم را (بی آنکه اغراق کرده باشد) از میان باد و باران، طوفان برگ ها و تیغِ آفتابِ تمام این سال های سختی که بر ماگذشته بود، به سلامت بیرون آورده تا زنِ پا به سن گذاشته بشود مثل یک تابلوی نقاشی شکیل و بی نقص: بالا بلند، چشم هایی به رنگ فیروزه و گیسوان آراسته تا روی شانه ها. خرمایی و سپید؛ سپیدی بیشتر و خرمایی کمتر و، آن لب و دهانی که هنوز هم به دورة کودکی اش تعلق داشت تا این زمان که بیست سالی از آخرین دیدارمان گذشته بود.